Wynagrodzenie chorobowe

W skrócie

Wynagrodzenie chorobowe to świadczenie wypłacane przez pracodawcę za czas niezdolności do pracy — przez pierwsze 33 dni w roku kalendarzowym, a dla pracowników po 50. roku życia przez 14 dni. Wynosi 80% podstawy, a przy ciąży i wypadku w drodze do pracy — 100%.

Czym jest wynagrodzenie chorobowe?

Wynagrodzenie chorobowe to świadczenie finansowane bezpośrednio przez pracodawcę, wypłacane przez pierwszą część okresu niezdolności do pracy. Odróżnia je to od zasiłku chorobowego, który wypłaca ZUS po wyczerpaniu okresu zakładowego.

Granica przebiega przy trzydziestu trzech dniach niezdolności w roku kalendarzowym. Dla pracowników, którzy ukończyli pięćdziesiąt lat, skraca się do czternastu dni — rozwiązanie wprowadzone po to, by wiek nie zniechęcał pracodawców do zatrudniania starszych osób. Skrócony okres obowiązuje dopiero od roku następującego po pięćdziesiątych urodzinach.

Standardowa stawka wynosi osiemdziesiąt procent podstawy wymiaru, ale przepisy zakładowe mogą przewidzieć wyższą. Kodeks określa tu minimum, więc regulamin wynagradzania przyznający sto procent za czas choroby jest w pełni skuteczny.

Do stu procent stawka rośnie z mocy ustawy w trzech sytuacjach: przy niezdolności przypadającej w okresie ciąży, wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy oraz przy poddaniu się badaniom jako kandydat na dawcę komórek, tkanek lub narządów.

Podstawa prawna

  • art. 92 § 1 pkt 1 Kodeks pracy Za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia, chyba że przepisy zakładowe przewidują wyższe. Zobacz pełny przepis
  • art. 92 § 1 pkt 2 Kodeks pracy Wynagrodzenie wynosi 100% przy niezdolności spowodowanej wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy albo chorobą przypadającą w czasie ciąży. Zobacz pełny przepis
  • art. 92 § 1 Kodeks pracy Okres finansowany przez pracodawcę wynosi 33 dni w roku kalendarzowym, a wobec pracownika po ukończeniu 50. roku życia — 14 dni. Zobacz pełny przepis
  • art. 92 § 4 Kodeks pracy Za czas niezdolności trwającej dłużej niż wskazane okresy przysługuje zasiłek chorobowy z ubezpieczenia społecznego. Zobacz pełny przepis

Stan prawny na 3 sierpnia 2026

Wynagrodzenie chorobowe — stawki i okresy

SytuacjaStawkaPodstawa
Choroba lub odosobnienie80%art. 92 § 1 pkt 1 k.p.
Wypadek w drodze do pracy lub z pracy100%art. 92 § 1 pkt 2 k.p.
Choroba w okresie ciąży100%art. 92 § 1 pkt 2 k.p.
Okres finansowany przez pracodawcę33 dni w rokuart. 92 § 1 k.p.
Pracownik po 50. roku życia14 dni w rokuart. 92 § 1 k.p.

Jak to wygląda w praktyce

Pracownica w ciąży przebywa na zwolnieniu 20 dni. To jej pierwsza nieobecność w roku.

Stawka: 100% podstawy — choroba przypada w okresie ciąży.

Płatnik: pracodawca, bo 20 dni mieści się w limicie 33 dni.

Pracodawca może w przepisach zakładowych przewidzieć stawkę wyższą niż 80% — Kodeks określa minimum, nie maksimum. Zapis korzystniejszy dla pracownika jest w pełni skuteczny.

Próg wiekowy działa od roku następującego po ukończeniu 50 lat. Pracownik, który skończył 50 lat w marcu, korzysta z krótszego 14-dniowego okresu dopiero od 1 stycznia kolejnego roku.

Najczęściej zadawane pytania

Wynagrodzenie chorobowe finansuje pracodawca przez pierwsze 33 dni niezdolności w roku. Po ich przekroczeniu wypłatę przejmuje ZUS w formie zasiłku chorobowego.

80% podstawy wymiaru. Sto procent przysługuje przy niezdolności w okresie ciąży, wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy oraz przy badaniach dla kandydatów na dawców.

Tak. Kodeks pracy określa minimum, więc przepisy zakładowe mogą przewidzieć wyższą stawkę. Zapis korzystniejszy dla pracownika w regulaminie wynagradzania jest w pełni skuteczny.

Od roku kalendarzowego następującego po tym, w którym pracownik ukończył 50 lat. Osoba, która skończyła 50 lat w marcu, korzysta z krótszego okresu dopiero od 1 stycznia kolejnego roku.

Prawo do świadczeń chorobowych powstaje po okresie wyczekiwania — 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia przy umowie o pracę. Absolwenci podejmujący pracę w ciągu 90 dni od ukończenia szkoły są z niego zwolnieni.

Z przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z 12 miesięcy poprzedzających miesiąc niezdolności, po odliczeniu składek finansowanych przez pracownika. Przy krótszym zatrudnieniu bierze się pełne miesiące pracy.

Nie. Świadczenia za czas choroby nie stanowią wynagrodzenia za pracę, więc nie wchodzą do podstawy wymiaru wynagrodzenia urlopowego ani ekwiwalentu za urlop.

Powiązane pojęcia

Przejdź do pełnej listy pojęć